5-3-2010 12:33

Vancouver 2010, de Olympische Winterspelen. Op uitnodiging van het Holland Heineken House mocht ik er bij zijn en kreeg zo de kans om dit mega-event van dichtbij mee te maken. Een bomvolle week vol muzikale en sportieve hoogtepunten die ik ook nog eens kon delen met een aantal voor mij heel bijzondere mensen. Een verslag van uw razende reporter ter plaatse.

ZATERDAG - Na een reis van bijna 16 uur - we vliegen via Chicago - komen we aan op de luchthaven van Vancouver. In de aankomsthal staat de televisie aan, en we zien precies Shawni Davis over de finish komen. Terwijl ik in mijn geheugen aan het graven ben om te bedenken welke race dit ook alweer was, verschijnt er een juichende Mark Tuitert in beeld. 'We' hebben goud. En dat in onze eerste minuut op Canadese bodem. Goed begin.
Even wennen is het wel. Niet alleen vanwege het tijdsverschil van negen (!) uur, maar ook het temperatuurverschil is enorm. Nederland zag er vanuit de lucht uit als een Kerstkaart, maar hier lijkt het wel lente. De jassen gaan snel uit, de zonnebrillen worden gezocht en we beginnen de verhalen over het sneeuwtekort alhier langzaam te begrijpen.
Zowel ons hotel als het Holland Heineken House liggen in het plaatsje Richmond, een stadje onder de rook van Vancouver. Na het inchecken voel ik me fitter dan verwacht. We besluiten dan ook meteen de metro te pakken, richting het centrum van Vancouver. Eerst maar eens even die Olympische vlam zien.

Wat meteen opvalt is dat iedereen zo goed gemutst is. Tuurlijk, het zonnetje helpt, maar de Canadezen zijn wel heel vriendelijk. Het moet gezegd: ze hebben hun shit goed voor elkaar. Overal zijn duidelijk herkenbare Olympische informatiepunten en je struikelt haast over de vrijwilligers. Die vertellen je maar al te graag waar je heen moet, wat de snelste route is en als je lang genoeg blijft staan ook nog hoe dat ene leuke koffietentje heet, op de route. 'Have a great day!'. Nou dat hadden we. De Olympische vlam staat er, zo aan het water, mooi bij en 's avonds juichen we met 5000 man mee als Tuitert het podium opstuitert. Wat een happening is zo'n huldiging. De kroonprins zelf reikt de medaille uit. 'De nieuwe koning', roept iemand. Mooi gezegd.

ZONDAG - 's Ochtends zetten we al weer vroeg koers richting het Holland Heineken House (HHH). Simpelweg omdat we echt niet meer konden slapen. Zo rond half tien stappen we 'the O-zone' binnen. Een Olympisch evenemententerrein met een half dozijn zeer kneuterige stands, een hand vol tentjes ter promotie voor de natuur rondom Vancouver en een stand met bevroren kunst. De standjes zijn weinig populair. Ik wijt het aan het vroege tijstip. Maar eenmaal in het zicht van het HHH blijk ik er naast te zitten. Tot mijn stomme verbazing staan er zeker 300 mensen in de rij om naar binnen te mogen!

Aan een man, geheel gekleed in Canadese kleuren, vraag ik waar hij voor in de rij staat. 'The Holland House'. Wat gaat u daar doen dan? 'No idea, we just want to see it'. De spelen zijn halverwege en het nieuws heeft zich snel verspreidt; het HHH is the hottest place in town. Als je in het bezit bent van een Nederlands paspoort hoef je niet in de rij te staan en al snel staan we binnen. Ik heb de hand kunnen leggen op wat kaartjes voor wedstrijden, en die gaan we hier ophalen. Met de tickets in mijn handen dringt het pas tot me door: we gaan echt de Olympische Winterspelen meemaken!

Op de grond in de grote zaal zit een handjevol mensen te kijken naar de hoogtepunten van gister. Hazes zingt 'Een beetje verliefd'. Staan hier nou al die mensen voor in de rij? In mijn ooghoek zie ik de man die ik eerder in de rij aansprak. Hij loopt opgetogen richting de uitgang. 'You did'nt like it?', vraag ik. 'No, no: I love it! I can't wait to tell my wife about this place!' Hij zwaait met de ene hand en stopt met de andere zijn aller-eerste broodje kroket naar binnen. Ik kijk hem beteuterd na.

We hebben kaartjes voor Zweden-Finland; IJshockey. Dé nationale sport hier. Voor mij een ver-van-mijn-bed show. Ben vooral benieuw of je, zittend op je stoeltje in het stadion de puck wél ziet. Op televisie kan ik het al nauwelijks volgen. De sfeer is in het stadion is fantastisch. Vooral als het spel wordt stilgelegt - en dat gebeurt nogal eens - wordt het publiek vermaakt door spelletjes op de schermen, dansers en drumbands. Een gezellige middag, en veel geleerd. Zo bestaat de wedstrijd maar uit drie gedeelten (wij zaten tevergeefs op een vierde te wachten) en blijkt dat de spelers de puck ook met hun schaatsen mogen beroeren. Voor niks heel hard 'Shoot!' geroepen. Wist ik veel.

Op weg terug naar de metro bedenk ik me dat het niet alleen jammer is dat Nederland niet echt meetelt op ijshockey vlak, maar ook raar. Als je er over nadenkt: we kunnen erg goed veldhockeyen en meer dan uitstekend schaatsen, maar die combinatie... ho maar. Misschien dat Sven Kramer en vriendin Naomi van As (de hockey-ster) een beetje vaart kunnen zetten achter het nageslacht.
Die middag heeft de hockeyploeg van Canada verloren van aartsivaal Amerika. En dat doet pijn hier. We lopen rond in het centrum van Vancouver, en de feestvierende  fans van worden boos nagekeken. 'We don't like you!" hoor ik zelfs een Canadees zeggen tegen een groepje Amerikanen. Maar daar blijft het bij. Ik denk even aan hoe het er op Museumplein of de Coolsingel had uitgezien na een willekeurige overwinning.

Een taxi brengt ons naar Gossip, een club waar Armin van Buuren die avond draait. Twee weken eerder waren we er in de studio achtergekomen dat we stomtoevallig samen in Vancouver zouden zijn, vanavond gaan we even bij 'm kijken. Komt mooi uit, wij moeten toch wakker blijven om te wennen aan deze tijdzone. Waar beter dan in een club? Armin draait de sterren van de hemel, en het (jonge) publiek gaat helemaal los.
Naast DJ is Armin ook zijn eigen VJ: hij draait tijdens zijn set, videoclips op megaschermen naast het podium. Dat werkt absoluut sfeerverhogend. Dan draait hij 'Broken Tonight'. Ik voel me een beetje een voyeur, alsof ik stiekem sta toe te kijken hoe mensen uit hun dak gaan op 'ons' liedje. Dat stiekem bleek niet helemaal te kloppen. De videobeelden van de clip hebben zijn werk gedaan, en voor ik het weet mag ik, 'Vén Velzen' met de locale jeugd op de foto. Ik lach me kapot.

MAANDAG - Het is een week waarin alles samen lijkt te komen. Armin is dus in Vancouver, ik heb familie hier, maar ook een van mijn beste vriendjes Hans speelt in het HHH. De Coronas zijn nu voor de derde keer achter elkaar de huisband tijdens de Olympische spelen. En dat doen ze fantastisch. De formule is simpel maar doeltreffend; via een balkon midden in de zaal kan het publiek zijn favoriete songs aanvragen. Via een telefoon praten ze direct met de band, die vervolgens onmiddellijk het nummer inzet en op fabuleuze wijze vertolkt.
's Middags hebben Hans en ik even de tijd om, samen met onze meisjes, de haven te verkennen. Daar bleek weinig aan, maar het was mooi weer, dus een terras was snel gevonden. In het zonnetje is het met een wijntje erbij goed toeven, en dus kunnen we de hele middag zonnen, bijkletsen en oude koeien uit de sloot halen; want Hans en ik gaan lang terug. 'Weet je nog...?' zo lijkt elke zin te beginnen.

Toen ik in 1999 bij Crazy Pianos ging werken, was hij net gepromoveerd van bassist naar pianist. Als 21-jarige broekjes werden we in het diepe gegooid, en mochten we spelen met supergetalenteerde pianisten uit Amerika en Engeland. Bijna zeven jaar lang hebben we 'betaald kunnen repeteren' zoals we het nu noemen. Een fantastische tijd, waar we uren over kunnen praten, en dat doen we dan ook, tot we de zon verdwijnt in de oceaan.

Drie uur later sta ik met bijna broedelijke trots naar 'm te kijken in het HHH. Ook zijn broer Erik zingt de sterren va de hemel en er spelen nog een aantal oud-collega's van Crazy Pianos mee. Een gewone avond in het huis, dus geen huldiging maar de sfeer is er niet minder om; het dak gaat er af. Het hoofdprogramma van die avond, Guus Meeuwis belandt dan ook in een warm bad en doet er nog een schepje bovenop.

Het HHH is deze keer gehuisvest in een bescheiden ijshockey stadion en wij hebben vanuit de dug-out prima zicht op de menigte en het podium. Naast ons staat iemand van de organisatie. Nog '3 liedjes vóór bier' horen wij via zijn walkie-talkie. Vragend kijk ik hem aan. 'Dat zal je wel zien' zegt 'ie. 'Bier' was een code voor 'Het dondert en het bliksemt' te zijn, en de oproep bedoeld voor de mensen achter de bar, en in de buurt van lampen en geluidstafels. En terecht, zo bleek. Het publiek neemt de regel 'het regent meters bier' namelijk nogal letterlijk. Met liters tegelijk zien we het door de lucht vliegen en kunnen nog net op tijd een droge plek vinden. Plaatselijk buitje. Het lijkt de hossende menigte niet te deren. 'Goed voor je haa-haaar!' hoor een meisje vanuit de polonaise roepen.

Twaalf uur. Voor de bezoekers zit het er op. Maar niet voor de medewerkers van het HHH, vanavond is er een crewborrel. De zaal wordt schoongeveegd, en de taps gaan open. In het midden van de zaal staat een piano en nog wat instrumenten. Wat mensen van Heineken komen vragen of ik een liedje wil spelen. 'Daar doe ik niet aan hoor, één liedje!'

Een kwartier later zit ik vertrouwd achter de piano: De Coronas jammen gezellig mee. Leuk weer eens met deze gasten op één podium te staan, voelt erg natuurlijk. Ook Guus zingt een paar klassiekertjes, en zelfs verzoekjes. De 100 barmedewerkers krijgen een rondje Doe Maar, Elvis en Neil Diamond. Dan vraagt iemand 'Het dondert en het bliksemt' aan. Guus zet in en de band kan alleen nog maar volgen. Voor de tweede keer die avond regent het bier. Het giet zelfs, maar net als het orkest op de zinkende Titanic, spelen wij gewoon door. Het bier druipt uit mijn haar. Door de druppels heen kijk ik Hans aan; we weten het nog!

Volgende week de tweede helft van mijn Vancouver-blog, dinsdag tot en met vrijdag. Met daarin onder andere: Het Kramer-drama, en de gouden plak van Nicolien Sauerbreij, en natuurlijk mijn eigen optredens in het HHH. Stay tuned!